• Persoonlijk Advies
  • Natuurlijke producten
  • 240 jaar ervaring
  • Unieke en authentieke recepten
  • Persoonlijk Advies
  • Natuurlijke producten
  • 240 jaar ervaring
  • Unieke en authentieke recepten

De naam van de Salamander

Het is in onze winkel gebruikelijk dat klanten uiteenlopende vragen stellen. Vrij vaak betreffen die kwaaltjes, huishoudelijke problemen en/of moeilijk verkrijgbare producten. Soms zijn de vragen redelijk persoonlijk en indringend en af en toe komt er een leuke vraag waar ik even over na moet denken om het beste antwoord te geven. Deze week vroeg Jos om wat meer te vertellen over het vraagstuk waarom de winkel eigenlijk “de Salamander” heet.

Om te beginnen moet ik bekennen dat de naam van deze winkel helemaal niet zo uniek is, er zijn er meer die zo heten. Af en toe komt er een pakket binnen voor een drogisterij in Roosendaal of een factuur voor een zaak in Den Haag. Heeft die naam dan een betekenis voor dat soort winkels?

Even terug in de tijd. Bij de oude Egyptenaren vind je al hiërogliefen met afbeeldingen van dit wonderlijke dier. De Griekse filosoof Aristoteles legt het verband met vuurmystiek, bij Kerkvaders en in madrigalen zijn er voorbeelden van het uitzonderlijke karakter van de Salamander. De Franse koning François Ier koos het als zijn symbool.

Een klant gaf me ooit een boek uit 1680 getiteld “DE BRANDENDE SALAMANDER”, een handboek met beschrijvingen en recepten van chemicaliën en hun toepassingen. Wat te denken van deze zin: “Derhalven heeft den Chymist het vuyr verkoren, om zijn begeerte uyt te voeren; als zijnde het eerste onder alle werkelijke hoedanigheden, en het edelste onder alle dingen die onder de Maan sijn, ende een oorsake van alle vermenging ende volmaektheydt” Kortom zonder vuur geen chemische processen.

De bioloog met kennis van het dier de salamander weet dat deze bij regen tevoorschijn komt en zich regelmatig verstopt in houtstapels. Als je dan een beetje landelijk woont en van buiten een paar houtblokken in het openhaardvuur gooit kon het voorkomen dat je een salamander opeens uit het vuur zag wegrennen. Dat moet een vaker voorkomend verschijnsel zijn geweest om die associatie met vuur en alchemie te verklaren. Dus als oudste nog in bedrijf zijnde Chemist is deze Salamander toch wel bijzonder.

Een andere klant gaf me ooit een boek van de Oostenrijkse dichter Ingeborg Bachmann, daarin staat een gedicht waarin ze zoekt naar een verklaring van Liefde en ziet hoe het allerlei dieren lukt om geluk te vinden, zelfs een steen kan een andere zachter maken.

De laatste strofe:

“ Ik zie de Salamander door ieder vuur gaan.

Geen regen deert hem, en niets doet hem pijn.”


Vakantie

Normaal gesproken vragen we Rob een mooi stuk te schrijven over de historie. Hij komt dan, na enig wikken en wegen, met de leukste verhalen van vroeger. Rob is aan het genieten van Griekenland dus vroegen wij de zus van Rob om een verhaal te schrijven over hoe de vakanties van de Salamanders er vroeger aan toe gingen! Geniet ervan!

De Oppersalamander, alias mijn broertje Robert, is op vakantie. Hij geniet van zijn welverdiende rust en heeft volop gelegenheid om te doen waar hij zin in heeft!

Hoe anders was dat vroeger tijdens onze familievakanties. Robert wilde altijd dolgraag kastelen bezoeken, monumenten bezichtigen en stadswallen beklimmen. Helaas was hij daarin de enige. Moeders en ik zaten liever met een goed boek op de camping en onze vader, Voormalig Oppersalamander H.G.J. Vlugt, tevens de enige met een rijbewijs, had nooit zin in historische uitstapjes. Hij ging liever naar het dorp om tassen vol stinkende Franse kaas aan te schaffen, die nog dagen onze Alpenkreuzer zouden vullen met een misselijkmakende walm. Arme Rob, hij trok altijd aan het laatste eind!

Maar nu heeft hij de kans om zijn dromen te verwezenlijken ... en dat doet hij. Ik kreeg pas een telefoontje; Robert vertelde dat ze naar Sparta waren geweest. Het was een uren durende tocht geworden, langs haarspeldbochten en bloedstollende afgronden. Roberts levensgezellin Jolanda vindt autorijden geweldig; zij doet dat snel en goed. Maar Rob zat de hele weg in doodsangst vastgeklampt aan de hendel van het portier. Het zou me niets verbazen als daar op die Griekse weggetjes zijn hele leven aan hem voorbijflitste. Waarschijnlijk zag dat er ongeveer zo uit…

Een vlek op iemands zondagse pantalo… HELP!... Een onsje kokindjes voor een schattige kleute… AAAAIE!... Zelf vuurwerk maken? Maar jongen, dat moet je toch nie … IEEEAAW!... Doet dat pinapparaat het nu alweer nie… OH NEEOOOWW!!… gezellig boodschapjes doen met pa in een pittoresk Frans dorpje… OH WAT EEN HEERLIJKHEID!!!

Rob heeft uiteindelijk Sparta bereikt, hij heeft met heldenmoed de strijd gestreden. Hij is ook weer heelhuids teruggekomen bij het vakantiehuis en hij heeft een historische locatie bezocht die uiteindelijk niet veel meer dan een veld met een hoop stenen bleek te zijn. Maar toch…!

Terug in het pittoreske huisje waar het in de hete Griekse zomers ongetwijfeld goed toeven is, was het een hele toer om de open haard aan te krijgen. Gelukkig waren er Griekse hapjes!

Wat is het toch heerlijk om te doen waar je zin in hebt!